Gdy zmierzch na oknie naszym już dosięga kwiatów,

My, w cień wspólny związani na znajomej ścianie -

Myślami do dwu różnych odbiegamy światów,

Dłońmi zwarci w tym ziemskim, jak na pożegnanie.



Wędrówka myśli naszych, stroniących od ciała,

Każe pod grozą straty trwać w znieruchomieniu -

Dech przy tchu, skroń przy skroni, ramię przy ramieniu

I unikać wszystkiego, co szumi lub pała...



Czuje ucho twe miękkie - zgrzane przy mym uchu,

Lecz go nie śmiem ochłodzić warg wilgotnych brzegiem,

By deszczem nieobacznym lub pieszczot zabiegiem

Nie skrócić nabytego od zmierzchów bezruchu.


Oto słońce przenika światłem bór daleki,

Sosnom z nieba podając tajny znak wieczoru.

Oto sosny spłonęły, jakby w głębiach boru 

Nagle coś szkarłatnego stało się na wieki!



Zwabiony owym znakiem, biegnę tam niezwłocznie,

Aby zawczasu jeszcze, nim wpłynę w noc ciemną,

Zostać na nikłym trwaniu i sprawdzić naocznie

To właśnie, co już drzewa widziały przede mną.