Gdy zmierzch na oknie naszym już dosięga kwiatów,

My, w cień wspólny związani na znajomej ścianie -

Myślami do dwu różnych odbiegamy światów,

Dłońmi zwarci w tym ziemskim, jak na pożegnanie.



Wędrówka myśli naszych, stroniących od ciała,

Każe pod grozą straty trwać w znieruchomieniu -

Dech przy tchu, skroń przy skroni, ramię przy ramieniu

I unikać wszystkiego, co szumi lub pała...



Czuje ucho twe miękkie - zgrzane przy mym uchu,

Lecz go nie śmiem ochłodzić warg wilgotnych brzegiem,

By deszczem nieobacznym lub pieszczot zabiegiem

Nie skrócić nabytego od zmierzchów bezruchu.


Po co tyle świec nade mną, tyle twarzy?

Ciału memu nic już złego się nie zdarzy.



Wszyscy stoją, a ja jeden tylko leżę - 

Żal nieszczery, a umierać trzeba szczerze.



Leżę właśnie, zapatrzony w wieńców liście,

Uroczyście - wiekuiście - osobiście.



Śmierć, co ścichła, znów zaczyna w głowie szumieć,

Lecz rozumiem, że nie trzeba nic rozumieć...



Tak mi ciężko zaznajamiać się z mogiłą,

Tak się nie chce być kimś innym, niż się było!