Gdy zmierzch na oknie naszym już dosięga kwiatów,

My, w cień wspólny związani na znajomej ścianie -

Myślami do dwu różnych odbiegamy światów,

Dłońmi zwarci w tym ziemskim, jak na pożegnanie.



Wędrówka myśli naszych, stroniących od ciała,

Każe pod grozą straty trwać w znieruchomieniu -

Dech przy tchu, skroń przy skroni, ramię przy ramieniu

I unikać wszystkiego, co szumi lub pała...



Czuje ucho twe miękkie - zgrzane przy mym uchu,

Lecz go nie śmiem ochłodzić warg wilgotnych brzegiem,

By deszczem nieobacznym lub pieszczot zabiegiem

Nie skrócić nabytego od zmierzchów bezruchu.


Czemuśmy się zgodzili na brzemię pokory?

Na istnienia naszego - ból, krzywdę i strwon?

Czemuśmy nie wyryli choćby kreciej nory,

By dać szczęściu - kryjówkę i nocleg i schron?

Zaniedbaną pieszczotą chcemy zmóc rozpacze -

Na ustach słów spóźnionych zbytecznieje gwar...

I płacz ciągle nas ściga, choć już nikt nie płacze -

Bo i cóż nam zostało? - To jedno: twój czar!...

O, nie znuż się ostatnim czarowania trudem!

Wytrwaj w jawie, co męczy zbyt usilnym snem!

Nie wiesz nawet, czym dla mnie w mroku - poza cudem

Są twe dłonie!...Ja tylko, gdy całuję, wiem...