Kiedy wnoszę do lasu znój mego żywota 

I twarz tak niepodobną do tego, co leśne,

Widzę otchłań, co skomląc, w gęstwinie się miota 

I rozrania o sęki swe żale bezkreśne.



Rozedrgana zielonym, pełnym rosy płaczem, 

Przerażona niebiosów ułudnym pobliżem -

Kona z męki i tęskni nie wiadomo za Gzem,

I cierpi, że nie może na ziemię paść krzyżem.



I nie wie, do jakiego snu ma się ułożyć, 

I szuka, węsząc bólem, parowu lub jaru, 

Aby go dopasować do swego bezmiaru

I zamieszkać na chwilę i w ciszę się wdrożyć.



Czuję rozpacz jej nagą, czuję głód jej bosy, 

Jej bezdomność, gałęzi owianą szelestem,

I oczy, które we mnie przez mętne szkła rosy 

Widzą kogoś innego, niż ten, który jestem.


Po co tyle świec nade mną, tyle twarzy?

Ciału memu nic już złego się nie zdarzy.



Wszyscy stoją, a ja jeden tylko leżę - 

Żal nieszczery, a umierać trzeba szczerze.



Leżę właśnie, zapatrzony w wieńców liście,

Uroczyście - wiekuiście - osobiście.



Śmierć, co ścichła, znów zaczyna w głowie szumieć,

Lecz rozumiem, że nie trzeba nic rozumieć...



Tak mi ciężko zaznajamiać się z mogiłą,

Tak się nie chce być kimś innym, niż się było!