Kiedy wnoszę do lasu znój mego żywota 

I twarz tak niepodobną do tego, co leśne,

Widzę otchłań, co skomląc, w gęstwinie się miota 

I rozrania o sęki swe żale bezkreśne.



Rozedrgana zielonym, pełnym rosy płaczem, 

Przerażona niebiosów ułudnym pobliżem -

Kona z męki i tęskni nie wiadomo za Gzem,

I cierpi, że nie może na ziemię paść krzyżem.



I nie wie, do jakiego snu ma się ułożyć, 

I szuka, węsząc bólem, parowu lub jaru, 

Aby go dopasować do swego bezmiaru

I zamieszkać na chwilę i w ciszę się wdrożyć.



Czuję rozpacz jej nagą, czuję głód jej bosy, 

Jej bezdomność, gałęzi owianą szelestem,

I oczy, które we mnie przez mętne szkła rosy 

Widzą kogoś innego, niż ten, który jestem.


Czemuśmy się zgodzili na brzemię pokory?

Na istnienia naszego - ból, krzywdę i strwon?

Czemuśmy nie wyryli choćby kreciej nory,

By dać szczęściu - kryjówkę i nocleg i schron?

Zaniedbaną pieszczotą chcemy zmóc rozpacze -

Na ustach słów spóźnionych zbytecznieje gwar...

I płacz ciągle nas ściga, choć już nikt nie płacze -

Bo i cóż nam zostało? - To jedno: twój czar!...

O, nie znuż się ostatnim czarowania trudem!

Wytrwaj w jawie, co męczy zbyt usilnym snem!

Nie wiesz nawet, czym dla mnie w mroku - poza cudem

Są twe dłonie!...Ja tylko, gdy całuję, wiem...