Ogród pana Błyszczyńskiego zielenieje na wymroczu,

    Gdzie się cud rozrasta w zgrozę i bezprawie.

Sam go wywiódł z nicości błyszczydłami swych oczu

    I utrwalił na podśnionej drzewom trawie.



Kiedy zmory są zajęte przyśpieszonym zmorowaniem

    Między mgłą a niebem, między mgłą a wodą -

Zielna zjawa swe dłonie zbezcieleśnia ze łkaniem

    Nad paprocią - nad pokrzywą - nad lebiodą.



W takiej chwili Bóg przelatał, pełen wspomnień wiekuistych,

    Ścieżką podobłoczną - właśnie, że tułaczą -

I przystanął na zbiegu dwojga tęsknot gwiaździstych,

    Gdzie się widma migotliwe bylejaczą.



Zaszumiało jaworowo, ale chyba wbrew jaworom -

    Samych cisz zamętem, samą cisz utratą...

"Kto te szumy narzucił moim dumnym przestworzom?

    Kto ten ogród roznicestwił tak liściato?..."



Cisza... Nikt nie odpowiada. Płyną chmury i godziny...

    Wszelka dal w niebiosach - to dal zagrobowa.

Pan Błyszczyński w świat nagle z trwożnej wyszedł gęstwiny,

    Szepnął: "Boże!" - i powiedział takie słowa:



"Był w zaświatach - sen i wicher i zaklętej burzy rozgruch!

    Boże, snów spełnionych już mi dziś nie ujmuj!

Jam te drzewa powcielał! To - mój zamysł i odruch...

    Moje dziwy... Moje rosy... Dreszcz i znój mój!



Przebacz smutkom i widziadłom, nie znającym rozwodu

    I opacznym kwiatom, com je snuł z niczego...

Moja wina! O, Boże, wejdź do mego ogrodu!

    Do ogrodu!... Do - mojego!... Do - mojego!...



Wyznam Tobie całą zwiewność, całą gęstwę mojej wiary

    W życie zagrobowe kwiatów i motyli

Wejdź do mego ogrodu! I cóż z tego, że czary!...

    I cóż z tego, że ułuda nikłej chwili!..."


Kiedy wnoszę do lasu znój mego żywota 

I twarz tak niepodobną do tego, co leśne,

Widzę otchłań, co skomląc, w gęstwinie się miota 

I rozrania o sęki swe żale bezkreśne.



Rozedrgana zielonym, pełnym rosy płaczem, 

Przerażona niebiosów ułudnym pobliżem -

Kona z męki i tęskni nie wiadomo za Gzem,

I cierpi, że nie może na ziemię paść krzyżem.



I nie wie, do jakiego snu ma się ułożyć, 

I szuka, węsząc bólem, parowu lub jaru, 

Aby go dopasować do swego bezmiaru

I zamieszkać na chwilę i w ciszę się wdrożyć.



Czuję rozpacz jej nagą, czuję głód jej bosy, 

Jej bezdomność, gałęzi owianą szelestem,

I oczy, które we mnie przez mętne szkła rosy 

Widzą kogoś innego, niż ten, który jestem.