Po co tyle świec nade mną, tyle twarzy?

Ciału memu nic już złego się nie zdarzy.



Wszyscy stoją, a ja jeden tylko leżę - 

Żal nieszczery, a umierać trzeba szczerze.



Leżę właśnie, zapatrzony w wieńców liście,

Uroczyście - wiekuiście - osobiście.



Śmierć, co ścichła, znów zaczyna w głowie szumieć,

Lecz rozumiem, że nie trzeba nic rozumieć...



Tak mi ciężko zaznajamiać się z mogiłą,

Tak się nie chce być kimś innym, niż się było!


Kiedy wnoszę do lasu znój mego żywota 

I twarz tak niepodobną do tego, co leśne,

Widzę otchłań, co skomląc, w gęstwinie się miota 

I rozrania o sęki swe żale bezkreśne.



Rozedrgana zielonym, pełnym rosy płaczem, 

Przerażona niebiosów ułudnym pobliżem -

Kona z męki i tęskni nie wiadomo za Gzem,

I cierpi, że nie może na ziemię paść krzyżem.



I nie wie, do jakiego snu ma się ułożyć, 

I szuka, węsząc bólem, parowu lub jaru, 

Aby go dopasować do swego bezmiaru

I zamieszkać na chwilę i w ciszę się wdrożyć.



Czuję rozpacz jej nagą, czuję głód jej bosy, 

Jej bezdomność, gałęzi owianą szelestem,

I oczy, które we mnie przez mętne szkła rosy 

Widzą kogoś innego, niż ten, który jestem.