Po co tyle świec nade mną, tyle twarzy?

Ciału memu nic już złego się nie zdarzy.



Wszyscy stoją, a ja jeden tylko leżę - 

Żal nieszczery, a umierać trzeba szczerze.



Leżę właśnie, zapatrzony w wieńców liście,

Uroczyście - wiekuiście - osobiście.



Śmierć, co ścichła, znów zaczyna w głowie szumieć,

Lecz rozumiem, że nie trzeba nic rozumieć...



Tak mi ciężko zaznajamiać się z mogiłą,

Tak się nie chce być kimś innym, niż się było!


Słyszę, jak deszcz po liściach coraz gęściej pluska.

Tak mnie nuży zwłok moich w zaświaty wywózka

Na kołach, co się kręcą, choć nie wiedzą drogi!...

Dla mnie już tylko mroki i mroków rozłogi!

Boże, czemuś dal duszę, co snu musi żebrać

I życie, które można tak łatwo odebrać?

I czemuś mnie z takiego utworzył marliwa,

Że mnie w tę obcą ciemność byle noc porywa?

Czemu nieśmiertelniejesz na moim pogrzebie?

Czemuś zabił mnie jadem, co nie truje ciebie?

Czemu nuży mnie zwłok mych w zaświaty wywózka,

A deszcz po żywych liściach coraz gęściej pluska?...