Po co tyle świec nade mną, tyle twarzy?

Ciału memu nic już złego się nie zdarzy.



Wszyscy stoją, a ja jeden tylko leżę - 

Żal nieszczery, a umierać trzeba szczerze.



Leżę właśnie, zapatrzony w wieńców liście,

Uroczyście - wiekuiście - osobiście.



Śmierć, co ścichła, znów zaczyna w głowie szumieć,

Lecz rozumiem, że nie trzeba nic rozumieć...



Tak mi ciężko zaznajamiać się z mogiłą,

Tak się nie chce być kimś innym, niż się było!


Dwa zwierciadła, czujące swych głębin powietrzność, 

Jedno przeciw drugiemu ustawiam z pośpiechem, 

I widzę szereg odbić, zasuniętych w wieczność, 

Każde jest zakrzepłym bliższego echem. 



Dwie świece płoną przy mnie, mrużąc złote oczy, 

Zapatrzone w lustrzanych otchłań wirydarzy: 

Tam aleja świec liśćmi złotymi się jarzy 

I rzeka nurt stężały obojętnie toczy. 

 

Widzę tunel lustrzany, wyżłobiony, zda się, 

W podziemiach moich marzeń, groźny i zaklęty, 

Samotny, stopą ludzką nigdy nie dotknięty, 

Nie znający pór roku, zamarły w bezczasie. 

 

Widzę baśń zwierciadlaną, kędy zamiast słońca, 

Nad zwłokami praistnień orszak gromnic czuwa, 

Baśń, co się sama z siebie bez końca wysnuwa 

Po to, aby się nigdy nie dosnuć do końca... 

 

Gdy umrę, bracia moi, ponieście mą trumnę 

Przez tunel pogrążony w zgróz tajemnych krasie, 

W jego oddal dziewiczą i głębie bezszumne, 

Nie znające pór roku, zamarłe w bezczasie. 



Gdy umrę, siostry moje, zagaście blask słońca,

Idźcie za mną w baśń ową, gdzie chór gromnic czuwa,

W baśń, co się sama z siebie bez końca wysnuwa

Po to, aby się nigdy nie dosnuc do końca!...