Słyszę, jak deszcz po liściach coraz gęściej pluska.

Tak mnie nuży zwłok moich w zaświaty wywózka

Na kołach, co się kręcą, choć nie wiedzą drogi!...

Dla mnie już tylko mroki i mroków rozłogi!

Boże, czemuś dal duszę, co snu musi żebrać

I życie, które można tak łatwo odebrać?

I czemuś mnie z takiego utworzył marliwa,

Że mnie w tę obcą ciemność byle noc porywa?

Czemu nieśmiertelniejesz na moim pogrzebie?

Czemuś zabił mnie jadem, co nie truje ciebie?

Czemu nuży mnie zwłok mych w zaświaty wywózka,

A deszcz po żywych liściach coraz gęściej pluska?...


Kiedy wieczór gaśnie

I ustaje dzienny znój -

Panna Anna właśnie

Najwabniejszy wdziewa strój. 



Palce nurza smukłe

W czarnoksiężkiej skrzyni mrok, 

I wyciąga kukłe, 

Co ma w nic utkwiony wzrok. 



To - jej kochan z drewna,

Zły bezmyślny, martwy głuch! 

Moc zaklęcia śpiewna

Wprawia go w istnienia ruch. 



On nic nie rozumie, 

Lecz za niego działa - czar...

Panna Anna umie

Kusić wieczność, trwonić żar...



W dzień od niego stroni, 

Nocą - wielbi sztywny kark, 

Nieugiętość dłoni, 

Natarczywość martwych warg. 



"Bóg zapomniał w niebie, 

Że samotna ginę w śnie! 

Kogóż mam prócz ciebie? 

Pieść, bo musisz pieścić mnie!" -



Pieści ją bezdusznie, 

Pieści właśnie tak a tak -

A ona posłusznie

Całym snem omdlewa wznak. 



Śmieszny i niezgrabny, 

Swą drewnianą tężąc dłoń, 

Szarpie włos jedwabny, 

Miażdży piersi, krwawi skroń. 



Blada, poraniona

Panna Anna bólom wbrew

Od rozkoszy kona, 

Błogosławiąc mgłę i krew! 



Poprzez nocną ciszę

Idzie cudny, złoty strach...

A śmierć się kołysze

Cała w rosach, cała w snach. 



Potem nic nie słychać, 

Jakby ktoś na dany znak

Nie chciał już oddychać -

Byle istnieć tak a tak...



A gdy świt się czyni -

Panna Anna dwojgiem rąk

Znów zataja w skrzyni

Drewnianego sprawcę mąk. 



Sztuczne wpina róże

W czarny, ciężki, wonny szal -

I po klawiaturze

Bładząc dłonią - patrzy w dal...



Dźwięki płyną zdradnie,

Płyną właśnie tak a tak...

Chyba nikt nie zgadnie -

Z kim spędziła noc i jak?