Gdy zorza do poddaszy czatowni nadchmurnej 

Spoza kraty szyb błyśnie, jakoby zza krzaka, 

Ich mieszkaniec, dla nizin podobny do ptaka, 

Opuszcza swój gołębnik wyniosły i górny. 



Gnany złudnych pośpiechów natrętną ostrogą, 

Która dzwoni wesoło, a krwawi boleśnie, 

Biegnie w świat, że mu w szybie zapłonął, jak we śnie, 

Kłamiąc oku skróconą w szyb ślepocie drogą... 



Zda się, iż o tej właśnie, a nie innej porze 

Dano mu, badaczowi swej własnej mitręgi, 

Stopą, ścieżyn igraszką, wbiec na widnokręgi 

I całym widnokręgiem owładnąć w przestworze! 



Po skałach urojonych, wśród marzeń rozłamów 

Zbyt pośpiesznie się skrada, zbyt trwożliwie płoni, 

Jak kochanek przed schadzką lub podpalacz chramów, 

Mdły ogień unoszący w półcieniu swej dłoni... 



Dokąd śpieszy wieczorem on, co nawet w nocy 

Nic nie ma do szepnięcia, nic do podpalenia? 

Czy do chłodów ołtarzy? Czy do zórz olśnienia? 

Czy do zdrojów miłości, wrzących od niemocy? 



Nie! On niegdyś, snów pierwszych złudzony jałmużną, 

Ujrzał siebie gdzieś w ledwo stworzonym zaświecić, 

I teraz niespokojny, raz jeszcze, na próżno 

Sam do siebie się śpieszy! Wy mnie rozumiecie?...


Słyszę, jak deszcz po liściach coraz gęściej pluska.

Tak mnie nuży zwłok moich w zaświaty wywózka

Na kołach, co się kręcą, choć nie wiedzą drogi!...

Dla mnie już tylko mroki i mroków rozłogi!

Boże, czemuś dal duszę, co snu musi żebrać

I życie, które można tak łatwo odebrać?

I czemuś mnie z takiego utworzył marliwa,

Że mnie w tę obcą ciemność byle noc porywa?

Czemu nieśmiertelniejesz na moim pogrzebie?

Czemuś zabił mnie jadem, co nie truje ciebie?

Czemu nuży mnie zwłok mych w zaświaty wywózka,

A deszcz po żywych liściach coraz gęściej pluska?...