Chciałbym w lesie, w ostępach dzikiego błędowia,

Mieć chałupę - plecionkę z chrustu i sitowia,

Zawieszoną wysoko w zagłębiach konarów

Nad otchłanią jam rysich i wężowych jarów.

Tam na mchu, kołysany obłędną wichurą,

Chciałbym pieścić dziewczynę obcą i ponurą,

Głaskać piersi ze świeżą od mych zębów raną

I całować twarz, ustom jako łup podaną -

I słyszeć, jak dokoła grzechu mej pieszczoty

Pląsa burza skuszona i mdleje grom złoty,

I zwierz ryczy, ciał naszych przywabiony wonią,

Ciał górnych, wniebowziętych, co od ziemi stronią -

I chciałbym przez przygodny wśród gałęzi przezior

Patrzeć, pieszcząc, w noc - w gwiazdy i w błyskania jezior

I za boga brać wszelkie lśniwo u błękitu,

I na piersi dziewczęcej doczekać świtu,

A słońce witać krzykiem i wrzaskiem i wyciem,

Żyć na oślep, nie wiedząc, że to zwie się życiem -

I pewnej nocy przez sen zaśmiać się w twarz niebu

I nie znając pokuty, modlitw ni pogrzebu,

Jak owoc, co się paszczy żarłocznej spodziewa,

Z łoskotem i łomotem w mrok śmierci spaść z drzewa!


Ogród pana Błyszczyńskiego zielenieje na wymroczu,

    Gdzie się cud rozrasta w zgrozę i bezprawie.

Sam go wywiódł z nicości błyszczydłami swych oczu

    I utrwalił na podśnionej drzewom trawie.



Kiedy zmory są zajęte przyśpieszonym zmorowaniem

    Między mgłą a niebem, między mgłą a wodą -

Zielna zjawa swe dłonie zbezcieleśnia ze łkaniem

    Nad paprocią - nad pokrzywą - nad lebiodą.



W takiej chwili Bóg przelatał, pełen wspomnień wiekuistych,

    Ścieżką podobłoczną - właśnie, że tułaczą -

I przystanął na zbiegu dwojga tęsknot gwiaździstych,

    Gdzie się widma migotliwe bylejaczą.



Zaszumiało jaworowo, ale chyba wbrew jaworom -

    Samych cisz zamętem, samą cisz utratą...

"Kto te szumy narzucił moim dumnym przestworzom?

    Kto ten ogród roznicestwił tak liściato?..."



Cisza... Nikt nie odpowiada. Płyną chmury i godziny...

    Wszelka dal w niebiosach - to dal zagrobowa.

Pan Błyszczyński w świat nagle z trwożnej wyszedł gęstwiny,

    Szepnął: "Boże!" - i powiedział takie słowa:



"Był w zaświatach - sen i wicher i zaklętej burzy rozgruch!

    Boże, snów spełnionych już mi dziś nie ujmuj!

Jam te drzewa powcielał! To - mój zamysł i odruch...

    Moje dziwy... Moje rosy... Dreszcz i znój mój!



Przebacz smutkom i widziadłom, nie znającym rozwodu

    I opacznym kwiatom, com je snuł z niczego...

Moja wina! O, Boże, wejdź do mego ogrodu!

    Do ogrodu!... Do - mojego!... Do - mojego!...



Wyznam Tobie całą zwiewność, całą gęstwę mojej wiary

    W życie zagrobowe kwiatów i motyli

Wejdź do mego ogrodu! I cóż z tego, że czary!...

    I cóż z tego, że ułuda nikłej chwili!..."