Chciałbym w lesie, w ostępach dzikiego błędowia,

Mieć chałupę - plecionkę z chrustu i sitowia,

Zawieszoną wysoko w zagłębiach konarów

Nad otchłanią jam rysich i wężowych jarów.

Tam na mchu, kołysany obłędną wichurą,

Chciałbym pieścić dziewczynę obcą i ponurą,

Głaskać piersi ze świeżą od mych zębów raną

I całować twarz, ustom jako łup podaną -

I słyszeć, jak dokoła grzechu mej pieszczoty

Pląsa burza skuszona i mdleje grom złoty,

I zwierz ryczy, ciał naszych przywabiony wonią,

Ciał górnych, wniebowziętych, co od ziemi stronią -

I chciałbym przez przygodny wśród gałęzi przezior

Patrzeć, pieszcząc, w noc - w gwiazdy i w błyskania jezior

I za boga brać wszelkie lśniwo u błękitu,

I na piersi dziewczęcej doczekać świtu,

A słońce witać krzykiem i wrzaskiem i wyciem,

Żyć na oślep, nie wiedząc, że to zwie się życiem -

I pewnej nocy przez sen zaśmiać się w twarz niebu

I nie znając pokuty, modlitw ni pogrzebu,

Jak owoc, co się paszczy żarłocznej spodziewa,

Z łoskotem i łomotem w mrok śmierci spaść z drzewa!


Gdy zorza do poddaszy czatowni nadchmurnej 

Spoza kraty szyb błyśnie, jakoby zza krzaka, 

Ich mieszkaniec, dla nizin podobny do ptaka, 

Opuszcza swój gołębnik wyniosły i górny. 



Gnany złudnych pośpiechów natrętną ostrogą, 

Która dzwoni wesoło, a krwawi boleśnie, 

Biegnie w świat, że mu w szybie zapłonął, jak we śnie, 

Kłamiąc oku skróconą w szyb ślepocie drogą... 



Zda się, iż o tej właśnie, a nie innej porze 

Dano mu, badaczowi swej własnej mitręgi, 

Stopą, ścieżyn igraszką, wbiec na widnokręgi 

I całym widnokręgiem owładnąć w przestworze! 



Po skałach urojonych, wśród marzeń rozłamów 

Zbyt pośpiesznie się skrada, zbyt trwożliwie płoni, 

Jak kochanek przed schadzką lub podpalacz chramów, 

Mdły ogień unoszący w półcieniu swej dłoni... 



Dokąd śpieszy wieczorem on, co nawet w nocy 

Nic nie ma do szepnięcia, nic do podpalenia? 

Czy do chłodów ołtarzy? Czy do zórz olśnienia? 

Czy do zdrojów miłości, wrzących od niemocy? 



Nie! On niegdyś, snów pierwszych złudzony jałmużną, 

Ujrzał siebie gdzieś w ledwo stworzonym zaświecić, 

I teraz niespokojny, raz jeszcze, na próżno 

Sam do siebie się śpieszy! Wy mnie rozumiecie?...