Chciałbym w lesie, w ostępach dzikiego błędowia,

Mieć chałupę - plecionkę z chrustu i sitowia,

Zawieszoną wysoko w zagłębiach konarów

Nad otchłanią jam rysich i wężowych jarów.

Tam na mchu, kołysany obłędną wichurą,

Chciałbym pieścić dziewczynę obcą i ponurą,

Głaskać piersi ze świeżą od mych zębów raną

I całować twarz, ustom jako łup podaną -

I słyszeć, jak dokoła grzechu mej pieszczoty

Pląsa burza skuszona i mdleje grom złoty,

I zwierz ryczy, ciał naszych przywabiony wonią,

Ciał górnych, wniebowziętych, co od ziemi stronią -

I chciałbym przez przygodny wśród gałęzi przezior

Patrzeć, pieszcząc, w noc - w gwiazdy i w błyskania jezior

I za boga brać wszelkie lśniwo u błękitu,

I na piersi dziewczęcej doczekać świtu,

A słońce witać krzykiem i wrzaskiem i wyciem,

Żyć na oślep, nie wiedząc, że to zwie się życiem -

I pewnej nocy przez sen zaśmiać się w twarz niebu

I nie znając pokuty, modlitw ni pogrzebu,

Jak owoc, co się paszczy żarłocznej spodziewa,

Z łoskotem i łomotem w mrok śmierci spaść z drzewa!


Czemuśmy się zgodzili na brzemię pokory?

Na istnienia naszego - ból, krzywdę i strwon?

Czemuśmy nie wyryli choćby kreciej nory,

By dać szczęściu - kryjówkę i nocleg i schron?

Zaniedbaną pieszczotą chcemy zmóc rozpacze -

Na ustach słów spóźnionych zbytecznieje gwar...

I płacz ciągle nas ściga, choć już nikt nie płacze -

Bo i cóż nam zostało? - To jedno: twój czar!...

O, nie znuż się ostatnim czarowania trudem!

Wytrwaj w jawie, co męczy zbyt usilnym snem!

Nie wiesz nawet, czym dla mnie w mroku - poza cudem

Są twe dłonie!...Ja tylko, gdy całuję, wiem...