Dwa zwierciadła, czujące swych głębin powietrzność, 

Jedno przeciw drugiemu ustawiam z pośpiechem, 

I widzę szereg odbić, zasuniętych w wieczność, 

Każde jest zakrzepłym bliższego echem. 



Dwie świece płoną przy mnie, mrużąc złote oczy, 

Zapatrzone w lustrzanych otchłań wirydarzy: 

Tam aleja świec liśćmi złotymi się jarzy 

I rzeka nurt stężały obojętnie toczy. 

 

Widzę tunel lustrzany, wyżłobiony, zda się, 

W podziemiach moich marzeń, groźny i zaklęty, 

Samotny, stopą ludzką nigdy nie dotknięty, 

Nie znający pór roku, zamarły w bezczasie. 

 

Widzę baśń zwierciadlaną, kędy zamiast słońca, 

Nad zwłokami praistnień orszak gromnic czuwa, 

Baśń, co się sama z siebie bez końca wysnuwa 

Po to, aby się nigdy nie dosnuć do końca... 

 

Gdy umrę, bracia moi, ponieście mą trumnę 

Przez tunel pogrążony w zgróz tajemnych krasie, 

W jego oddal dziewiczą i głębie bezszumne, 

Nie znające pór roku, zamarłe w bezczasie. 



Gdy umrę, siostry moje, zagaście blask słońca,

Idźcie za mną w baśń ową, gdzie chór gromnic czuwa,

W baśń, co się sama z siebie bez końca wysnuwa

Po to, aby się nigdy nie dosnuc do końca!...


Ten pąk róży, co dobył zaledwo pół skroni,

W uścisk liści od spodu tak czujnie ujęty!

Ten uśmiech, co się uczy i barwy i woni -

Ten czar, co tym czaruje, że nierozwinięty!

Na palcach doń się zbliżam, by kroków odgłosy

Nie spłoszyły tej ciszy, w której trwa i rośnie,

I oczy przymykając, całuję zazdrośnie

Jedwab ciepły od słońca i mokry od rosy.

A po chwili, gdy dłonią muskająć twe sploty,

Opodal tego pąka w cieniu drzew cię pieszczę,

Ustom moim dorzucam slad twojej pieszczoty

Do smugi pocałunku, nie startego jeszcze.