Załoga okrętowa składała się z rozmaitych osób. Uwagę naszą zwróciła 

pewna piękna dziewczyna oraz pewna wiekowa już, ale bardzo miła 

jejmość. Dziewczyna okazała się córką jednego ze sławnych podróżników, 

zaś jejmość - wdową po kupcu perskim. Dziewczynie było na imię Arkela, 

zaś jejmości - Barabakasentoryna. Arkela oczarowała mię od pierwszego 

wejrzenia. Oświadczyłem się jej niezwłocznie i zostałem przyjęty. Wuj 

Tarabuk zachwycił się otyłą nieco postacią Barabakasentoryny. Idąc w 

moje ślady nie zwlekał ani chwili, jeno od razu wyjawił jej chęć ożenku.



- Zgodziłabym się na ożenek, ale pod warunkiem, że zmyjesz z twarzy te 

czarne cętki, które cię szpecą i czynią podobnym do Murzyna - odrzekła 

Barabakasentoryna.



- O Barabakasentoryno! - odpowiedział wuj. - Te czarne cętki są literami, 

które się wiążą w słowa cudowne! Wiedz, żem na powierzchni mego ciała 

kazał wydrukować moje poematy, jestem bowiem poetą. Będziesz więc 

miała we mnie męża i książkę do czytania.



- Nie znoszę książek i nigdy ich nie czytam - odparła 

Barabakasentoryna. - Nie cofnę mego warunku. Jeśli chcesz mię posiąść, 

musisz zmyć z twarzy ten druk przebrzydły.



- O Barabakasentoryno! - westchnął wuj Tarabuk. - Kocham cię nad życie i 

gotów jestem ponieść wszelką ofiarę, byle tylko nazwać cię żoną. 

Prawdziwy poeta wszystko może przezwyciężyć prócz miłości! Nie wiem 

jednak, czym mogę zmyć ten druk, który nazywasz przebrzydłym? Zdaje 

mi się, że nic go już nigdy nie zmyje!



- Mam zioła, których wywar zmywa wszelkie plamy - rzekła 

Barabakasentoryna. - Dam ci je natychmiast, abyś jeszcze w czasie 

podróży wykonał mój warunek.



Barabakasentoryna podała wujowi pudełko z ziołami. Wuj pochwycił je i 

udał się do kajuty wraz z Chińczykiem, aby tam spróbować mocy tych ziół.



Po godzinie wrócił na pokład z twarzą zupełnie białą. Widok tej twarzy 

uradował mię bardzo, gdyż znów ujrzałem dawnego wuja.



- Jesteś teraz tak piękny, że nie mogę ci odmówić mojej ręki! - zawołała 

Barabakasentoryna.



Po trzech miesiącach żeglugi stanęliśmy w porcie balsorskim, a stamtąd 

udaliśmy się do Bagdadu.



Nazajutrz w Bagdadzie odbyły się dwa śluby - mój z Arkelą i wuja 

Tarabuka z Barabakasentoryna.



Odtąd żyliśmy spokojnie w pałacu rodzinnym. Diabeł Morski już nie 

nawiedzał mię we śnie i nie kusił do podróży, ponieważ stałem się 

człowiekiem żonatym i poważnym.



Wuj Tarabuk od czasu do czasu próbuje pisać wiersze, ale 

Barabakasentoryna drze je na drobne kawałki, bo nie znosi poezji. Wuj 

pozwala jej na wszystko i nigdy się jej nie sprzeciwi.



Sam jej przynosi każdy świeżo napisany wiersz i mawia zazwyczaj:



- Moja droga Barabakasentoryńciu! Przynoszę ci tu wierszyk, abyś go 

mogła zawczasu zniszczyć.



I Barabakasentoryna niszczy bezlitośnie utwory wuja.



Co do Chińczyka - ten, jak się okazało, posiada niezwykły talent 

kulinarny. Wuj Tarabuk mianował go kucharzem pałacowym.


Idzie lasem owa zmora, co ma kibić piły,

A zębami chłopców nęci i zna czar mogiły.



Upatrzyła parobczaka na schyłku doliny: 

"Ciebie pragnę, śnie jedyny - dyny moje, dyny!



Pocałunki dla cię, chłopcze, w ostrą stal uzbroję,

Błysk - niedobłysk na wybłysku - oto zęby moje!



Oczaruj się tym widokiem, coś go nie widywał,

Ośnijże się tymi snami, coś ich nie wyśniwał!



Połóż głowę na tym chabrze i połóż na maku,

Pokochaj mnie w polnym znoju i w śródleśnym ćmaku!"



"Będę ciebie kochał mocą, z którą się mocuję,

Będę ciebie tak całował, jak nikt nie całuje!



Będę gardził dziewczętami, com je miał w swej woli

Bo z nich każda od miłości łka, jak od niedoli.



Chcę się ciałem przymiarkować do nowej pieszczoty

Chcę się wargą wypurpurzyć dla krwawej ochoty!



Chcę dla twojej, dla zabawy tak się przeinaczyć,

Abym mógł się na twych zębach dreszczami poznaczyć!



Zazgrzytała od rozkoszy, naostrzyła zęby:

"Idę w miłość, jak chadzałam na leśne wyręby!"



Zaszumiała ponad nimi ta wierzba złotocha -

Poznał chłopiec, czym w uścisku jest stal, gdy pokocha!



Całowała go zębami na dwoje, na troje:

"Hej, niejedną z ciebie duszę w zaświaty wyroję!"



Poszarpała go pieszczotą na nierówne części:

"Niech wam, moje wy drobiażdżki, w śmierci się poszczęści!"



Rozrzuciła go podzielnie we sprzeczne krainy:

"Niechaj Bóg was pouzbiera, ludzkie omieciny!"



Same chciały się uciułać w kształt wielce bywały,

Jeno znaleźć siebie w świecie wzajem nie umiały.



Zaczęło się od mrugania ległych w kurzu powiek -

Nie wiadomo, kto w nich mrugał, ale już nie człowiek!



Głowa, dudniąc, mknie po grobli, szukająca karku,

Jak ta dynia, gdy się dłoniom umknie na jarmarku,



Piersią, sobie przywłaszczoną, jar grabieżczo dyszy,

Uchem, wbiegłym na wierzchołek, wierzba coś tam słyszy!



Oczy, wzajem rozłączone, tleją bez połysku,

Jedno brzęczy w pajęczynie, drugie śpi w mrowisku



Jedna noga popod lasem uwija się w tańcu,

Druga włóczy się na klęczkach po zbożowym łańcu.



A ta ręka, co się wzniosła w próżnię ponad drogą,

Znakiem krzyża przeżegnała nie wiadomo kogo!